درود به دوستان نازنین

بعد از سه ماه وبلاگ رو به روز کردم.براتون غزلی از خودم ،که در اوایل شاعری سرودم و ارادتم رو به خداوندگار مولانا نشون دادم خودم این شعر رو خیلی دوست دارم چون همه ی سعی و تلاشم در اون زمان(زمان سرودن شعر) و حال اینه که بتونم دست کم از لحاظ ظاهر مانند خداوندگار شعر بگم.

تا باد چنین بادا

دلبر که به سامان شد، تا باد چنین بادا

هامون گلستان شد ، تا باد چنین بادا

دل را که جلا دادی بر عشق رضا دادی

دل مامن جانان شد ، تا باد چنین بادا

جایی که صفا دارد نوری ز خدا دارد

شکرانه فراوان شد ، تا باد چنین بادا

چون پاک و بری گشتی با نور تو همدستی

عرفان که نمایان شد ، تا باد چنین بادا

عشقی که سمایی شد مطلوب الهی شد

ابلیس چو گریان شد ، تا باد چنین بادا

یاری که پسندیدی خوش بود دلا دیدی

بیمار که درمان شد ، تا باد چنین بادا

با دلبر دردانه ، پیمان زده پیمانه

با بوسه به پیمان شد ، تا باد چنین بادا

عهدی که تو بر بستی احسنت که نشکستی

دل فاتح میدان شد ، تا باد چنین بادا

گفتم که در این بازی عشق ست نمی بازی

آن ممتحن حیران شد ، تا باد چنین بادا

شعری که مجید آرد ، از رومی بلخ دارد

از عشق وی انسان شد ، تا باد چنین بادا

( مجید آذردشتی )