در هر کنار کوچه، دسته هاي خاموشي

و گاو نر، تنها دل برپاي مانده

چون برف خوي کرد و عرق بر تن نشستش

چون يُد فروپوشيد يکسر سطح ميدان را

مرگ در زخم هاي گرم بيضه کرد

در ساعت پنج عصر

تابوت چرخداري ست در حکم بسترش

ني ها و استخوان ها در گوشش مي نوازند

تازه گاو نر به سويش نعره برمي داشت

که اتاق از احتضار مرگ چون رنگين کماني بود

قانقرايا مي رسيد از دور

بوق زنبق در کشاله ي سبز ران

زخم ها مي سوخت چون خورشيد

و در هم خرد کرد انبوهي مردم دريچه ها و درها را

ساعت پنج بود بر تمامي ساعت ها!

ساعت پنج بود در تاريکي شامگاه!