درودی به زیبایی و مظلومیت حق

فاتحه

شام یلدا آمد و باز این دلم تنهاترین

پاک گشتم از خیالت ای پری نازنین

گفته بودی نزد من آیی ولی آخر چه شد ؟

رسم ما آبی دلان هرگز نباشد اینچنین

با تمامیّ وجودم من صدا کردم تو را

دست در گوشَت نمودی با من آیا هم چنین؟

هر چه ماندم منتظر تا از تو آید یک خبر

بی گمان از من خبر آید برایت نور عین

با تو من میل سفر تا اوج و بالا داشتم

آه از این فکر عبث تن رفته در زیر زمین

هر چه گفته این مجیدت هم رهش اشک ست وآه

فاتحه بر تربتم خوان تا بروید گُل ز طین

( مجید آذردشتی )

درود به دوستان نازنین

بعد از سه ماه وبلاگ رو به روز کردم.براتون غزلی از خودم ،که در اوایل شاعری سرودم و ارادتم رو به خداوندگار مولانا نشون دادم خودم این شعر رو خیلی دوست دارم چون همه ی سعی و تلاشم در اون زمان(زمان سرودن شعر) و حال اینه که بتونم دست کم از لحاظ ظاهر مانند خداوندگار شعر بگم.

تا باد چنین بادا

دلبر که به سامان شد، تا باد چنین بادا

هامون گلستان شد ، تا باد چنین بادا

دل را که جلا دادی بر عشق رضا دادی

دل مامن جانان شد ، تا باد چنین بادا

جایی که صفا دارد نوری ز خدا دارد

شکرانه فراوان شد ، تا باد چنین بادا

چون پاک و بری گشتی با نور تو همدستی

عرفان که نمایان شد ، تا باد چنین بادا

عشقی که سمایی شد مطلوب الهی شد

ابلیس چو گریان شد ، تا باد چنین بادا

یاری که پسندیدی خوش بود دلا دیدی

بیمار که درمان شد ، تا باد چنین بادا

با دلبر دردانه ، پیمان زده پیمانه

با بوسه به پیمان شد ، تا باد چنین بادا

عهدی که تو بر بستی احسنت که نشکستی

دل فاتح میدان شد ، تا باد چنین بادا

گفتم که در این بازی عشق ست نمی بازی

آن ممتحن حیران شد ، تا باد چنین بادا

شعری که مجید آرد ، از رومی بلخ دارد

از عشق وی انسان شد ، تا باد چنین بادا

( مجید آذردشتی )